Blog Prezes
a


Biuro Prasowe

22 247 27 89


Twitter


Facebook


Facebook
 Prezesa


Facebook
I Wiceprezesa


Facebook
II Wiceprezesa

Polub stronę!

 

Strona główna

 

Aktualności

 

Deklaracja Ideowa

 

Program

 

Statut

 

Władze

 

Członkowie Honorowi

 

In memoriam

 

Dołącz do nas

 

Kontakt

 

Oświadczenie środowisk łódzkiej prawicy w związku z 75 rocznicą zbrodni wołyńskiej

 

Każda zbrodnia ludobójstwa musi budzić odrazę. Ale są także takie zbrodnie, które nie są zamknięte. Nie są rozliczone. Nie są odpokutowane a mówiąc językiem socjologii nie są przepracowane. Co gorzej, organizatorzy zbrodni są gloryfikowani, wznosi się im pomniki, zaś ulicom nadaje się ich nazwiska.

75 lat temu doszło do okrutnego ludobójstwa na Wołyniu i Podolu na Polakach, ale także na innych grupach narodowych. Ukraińscy nacjonaliści zamordowali 130 tys. katolików. Splądrowano domostwa i kościoły, uprowadzono zwierzęta hodowlane, setki wiosek puszczono z dymem. Ludzi mordowano w wymyślny sposób, obcy naszej cywilizacji.

Organizatorzy ludobójstwa na Polakach, Ormianach i Czechach pogwałcili wszystkie podstawowe ludzkie prawa – do życia, zdrowia, wolności i własności a także wolności od zadawania tortur. Organizatorzy i wykonawcy przerażającego ludobójstwa z lat 1943 -1945 zdradzili naszą cywilizację, w praktyce dokonali apostazji od wiary chrześcijańskiej a w większości pozostali bezkarni. Z drugiej zaś strony weszli w posiadanie własności osób zamordowanych, zaś samych pomordowanych w godny chrześcijański sposób nie pochowali.

Szerząc grozę, strach i przerażenie zmusili tysiące innych Polaków do porzucenia swoich ojcowizn, na których gospodarowali przez liczne pokolenia. I także weszli w posiadanie ich ziemi i tego co zostało w domostwach.

Swoista herezja ukraińskiego nacjonalizmu nie umarła. Na okazałym gmachu przy głównym placu Kijowa – dokładnie tam, gdzie był Majdan – rozwieszone są olbrzymie banery: ‘Wolność jest naszą religią’, krzyczą po angielsku i po ukraińsku. Zapewne chodzi o to, aby cały świat dowiedział się, komu oddają cześć autorzy takiej deklaracji.

Naród ukraiński potrzebuje pokuty, gdyż buduje swoją tożsamość na banderowskim micie założycielskim. Pokuty potrzebują także władze Ukrainy – centralne i regionalne, zwłaszcza na terenach należących do Drugiej Rzeczypospolitej. Po zerwaniu więzi z Rosją ponad ćwierć wieku temu regionalne i lokalne władze ukraińskie w ostatnich latach bezprawnie przejęły budynki 126 kościołów rzymskokatolickich na rzecz kościoła greckokatolickiego.

Bezrefleksyjny kult Bandery i jego pomocników splata się od roku na Ukrainie z zakazem ekshumacji szczątków pomordowanych w czasie rzezi na Wołyniu i na Podolu. Kościół greckokatolicki na Ukrainie – który nie protestuje przeciwko temu – powinien zapoznać się z klasycznym greckim dramatem, jakim jest ‘Antygona’ i odpowiedzieć sobie szczerze na pytanie po której stronie tego sporu stoi.

Kościół greckokatolicki na Ukrainie powinien wytłumaczyć się także ze swojej postawy w aspekcie utrudniania konwersji z prawosławia na katolicyzm, albowiem zawsze konwersja taka wymaga formalnej zgody kościoła greckokatolickiego z powodu przepisu w prawie kanonicznym. Greckokatolickie władze kościelne z reguły zgody takiej nie udzielają, co uderza w wolność wyboru prawosławnych pragnących dokonać konwersji na katolicyzm.

Władze Trzeciej Rzeczypospolitej także pilnie potrzebują głębokiego namysłu nad dotychczasową polityką rzeczywistego lekceważenia praw i interesów Polaków żyjących w granicach państwa ukraińskiego. Wieloletnie zaniedbania w tej dziedzinie w dużej mierze przekładają się bowiem na ‘nierozwiązywalność’ problemów wyżej opisanych.

 

Jan Szałowski, Unia Polityki Realnej

Dariusz Ziemba, Ruch Narodowy

Paweł Adamiak, Prawica Rzeczypospolitej

 

Łódź , dnia 11 lipca 2018 roku

 


 

 

Unia Polityki Realnej (UPR) – polska konserwatywno-liberalna partia polityczna, założona jako stowarzyszenie Ruch Polityki Realnej 14 listopada 1987 w Józefowie. Sygnatariuszami byli m.in. Ryszard Czarnecki, Stefan Kisielewski, Janusz Korwin-Mikke, Stanisław Michalkiewicz, Robert Smoktunowicz i Andrzej Sadowski. 6 grudnia 1990 ugrupowanie zostało zarejestrowane jako partia pod nazwą „Konserwatywno-Liberalna Partia Unia Polityki Realnej” (nazwę „Unia Polityki Realnej” stowarzyszenie przyjęło jesienią 1988). Aktualnie UPR współpracuje ściśle z Ruchem Kukiz'15, a członkami Klubu Poselskiego Kukiz'15 są: Poseł na Sejm RP i zarazem Prezes UPR Bartosz Józwiak, Poseł na Sejm RP I Wiceprezes UPR Tomasz Rzymkowski oraz Poseł na Sejm II Wiceprezes UPR Elżbieta Zielińska.

 

 

    

 

Unia Polityki Realnej jest partią łączącą w swych szeregach wolnościowców, konserwatystów i narodowców. Łączy nas przekonanie o konieczności zastąpienia czym innym demagogicznych haseł, których realizacja podcina korzenie naszej cywilizacji. Wierzymy, że w walce o to równie ważne są środki i cele. Chcemy przy tym uwzględniać realne ograniczenia naszej polityki, bez czynienia wszakże ustępstw z naszych zasad i wartości.

 

Uważamy, że istnieją pewne niezbywalne prawa przynależne jednostce, rodzinie i narodowi - oraz zasady niezbędne dla rządzenia państwem. Stanowczo sprzeciwiamy się mieszaniu tych pojęć. Wszystkie te sfery: jednostkę, rodzinę, tj. związek mężczyzny z kobietą, naród - i moralność osobistą - uważamy za pierwotne względem państwa, które winno im służyć zgodnie z wykształconymi przez wieki regułami. W bieżącej działalności winna nami kierować Tradycja oraz nowoczesna Wiedza - zharmonizowane przy pomocy ludzkiego Rozumu oraz Sumienia.

 

Domagamy się radykalnej zmiany systemu oświaty, nauki i kultury oraz pełnego wycofania się państwa z działalności gospodarczej. Przede wszystkim zaś przywrócenia naturalnych mechanizmów, które przez wieki pozwalały znacznie słabszym gospodarczo państwom kwitnąć materialnie i duchowo.

 



 

Strona główna     Aktualności     Deklaracja Ideowa     Program     Statut     Władze     Członkowie Honorowi     In memoriam     Dołącz do nas     Kontakt